Wilgoć  to   woda  zawarta w powietrzu. Występuje   w   postaci  pary,  w  porach  substancji  porowatych, na powierzchni ciał stałych w formie drobnych kropelek lub jednolitego, cienkiego filmu.

W środowisku naturalnym obecność wilgoci jest powszechna.

Zawartość pary wodnej w powietrzu nazywa się jego wilgotnością. Podaje się ją w jednostkach względnych, przyjmując za 100% maksymalną zawartość pary wodnej w określonej temperaturze, od której zaczyna się w danych warunkach jej skraplanie.

Wilgotność powietrza na terenie otwartym zależy od warunków atmosferycznych (np. opady, temperatura).

Zawartość pary wodnej w powietrzu w pomieszczeniach zależy od wielu czynników:

• od wilgotności powietrza na zewnątrz
• od sposobu ogrzewania i wentylacji
• od liczby osób przebywających w pomieszczeniu i rodzaju ich aktywności
• od innych czynników takich jak źródła wilgoci (np. gotująca się woda, procesy technologiczne wydzielające lub pochłaniające wodę).
  

Wilgotność w pomieszczeniach gdzie na stałe przebywają ludzie, powinna mieścić się w zakresie od 40 do 60%. Wilgotność poniżej 40% powoduje u ludzi nieprzyjemne uczucie suchości w nosie i na ustach, ze względu na wysychanie błon śluzowych.

Wilgotność powyżej 60% jest natomiast zwykle odbierana jako "duszność" czy "parność" i powoduje złe samopoczucie.

Usunięcie wilgoci z powietrza jest czasami potrzebne ze względu na procesy technologiczne, które wymagają bezwodnych warunków (np. w fabrykach produkujących mikroprocesory). W tym celu zazwyczaj stosuje się specjalne klimatyzatory, w których występują elementy pochłaniające wodę, zwane absorberami.

Wilgoć w ciałach stałych

Całkowita  zawartość  wody  w ciałach  stałych jest  nazywana  wilgocią całkowitą. Zwykle podaje się ją jako procent wagowy wody w stosunku do całkowitej masy ciała. Część wilgoci, która uchodzi z ciała stałego przy suszeniu go w temperaturze pokojowej nazywa się wilgocią przemijającą. Pozostała zaś w ciele stałym część wilgoci nazywa się wilgocią próbki powietrzno - suchej lub wilgocią higroskopijną.

Wilgoć na powierzchni ciał stałych

Mikrowarstwa
W normalnych warunkach, na powierzchni wielu ciał stałych (np. szkło, niektóre tworzywa sztucznie, metale, tkaniny itp.), wystawionych na kontakt z powietrzem powstaje cienka warstwa wody trudna do zauważenia. Warstwa ta powstaje na skutek osadzania się wilgoci z powietrza na powierzchni i jest na niej utrzymywana w wyniku słabych oddziaływań (wiązania wodorowe, oddziaływania elektrostatyczne).

W niektórych przypadkach istnieje konieczność usunięcia tej warstwy (np. z przyrządów chirurgicznych, przy produkcji urządzeń precyzyjnych, w laboratoriach chemicznych, przy wykonywaniu reakcji w ściśle bezwodnych warunkach).

Aby uniknąć wytworzenia się powłoki można:

• zlikwidować przyczynę jej powstawania - czyli całkowicie wysuszyć powietrze, lub prowadzić procesy w atmosferze suchego gazu obojętnego lub próżni
• zabezpieczyć powierzchnię przed jej powstawaniem poprzez stosowanie powłok z materiałów, na których ta warstwa się
  nie osadza (np. teflon, niektóre tłuszcze).

Gdy warstwa wilgoci osadzi się na powierzchni detalu, można ją usunąć poprzez długotrwałe ogrzewanie w wysokiej temperaturze (np. pow. 120°C dla szkła), lub poprzez jej zwilżenie inną cieczą, która ma zdolność wypierania wody (np. aceton). Ponowny kontakt powierzchni z wilgotnym powietrzem powoduje szybkie odtworzenie się tej warstwy.

Zaparowywanie
Wilgoć w większych ilościach może się osadzać na powierzchni w formie mgiełki lub kropel.

Mgiełka osadzająca się na np. szybach samochodowych lub okularach jest zwykle nieprzeźroczysta, co popularnie nazywa się zaparowywaniem. Mgiełka ta to w istocie bardzo drobne i równomiernie rozmieszczone kropelki wody, na których rozprasza się światło.

To czy wilgoć osadzi się w formie mgiełki czy w formie większych kropel, które nie utrudniają widoczności, zależy od szybkości procesu osadzania oraz od własności samej powierzchni.

Powierzchnie, które są zdolne do oddziaływań z cząsteczkami wody (poprzez tworzenie wiązań wodorowych, oddziaływań elektrostatycznych i Van Der Waalsa) zwykle mają większą tendencję do zaparowywania. Aby uniknąć tego efektu, należy zmodyfikować powierzchnię produktu tak, aby zmniejszyć oddziaływania do minimum. Wówczas osadzająca się woda wykazuje tendencję do szybszego spływania z powierzchni lub tworzenia dużych kropel.

W tym celu stosuje się stałe warstwy z substancji hydrofobowych (np. polietylen), albo środki, którymi smaruje się powierzchnie (oparte zwykle na tłuszczach lub zawiesinach polimerów).

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wilgoć